میخواهم بدانم :
مثلن تو چگونه مُرده ای !؟
با استخوانی باریک و رانهایی به پهنای تبت!

یا اینکه -
       - چگونه باد وزیدن گرفت زیر موهای ژولیده ات
تا مثلن تو مثل " ژوزفین مانوی" شوی حتما !؟...

یا مثلن مثل مثالی که بی جا ست
چگونه ترد شد ی
- از دنیایی که مزخرف تر از مثالت بود .

می خواهی من " دُن ژُوان بنتن " شوم
 و تو مثل " فلورانس اسکاول شین"-
                          - مامور دفن افکارم باشی!؟
و بیاموزی ام
سیاهی بعد از سپیدی است
تو نیز مثل سپیدی  هستی که ...

هنوز سیاهی  می تازد  
ولی ناگهان مثل مَشکی می افتد از نفس
و از دهانش مثل سگی که هار شده ... روشنایی میپاشد
که این خود نیز...

       
و تو که سالهاست می شناسمت !!...

- می خواهم  بدانم  که چگونه
مثل درختی که رویید
در لباس سفیدت
با دستانی حنا بسته بینمت !...

مثلن تو عروس قصه امی ...
  ... تو را خواهم ربود انگاه
و در باغچه ی خانه ام خواهم کِشت
که مثل درخت انجیری که در حیاط است
کنار الاچیق سرخمان ...

قطرات وجودم را نثار خاکت کنم...

و تو
کودکان قد و نیم قدت را در آغوش سبز شده از خون دلم پرورش دهی

و من هم خودت ؛هم کودکانت را در دلم جای دهم
ولی زیاد نباشد لطفا
که دلم درد خواهد گرفت
چون تازه اول کارم ُ - این وَرَمِ معده یِ لعنتی هم ...
ولی مرگت را چه کنم ؟!!
کاش درخت نمی ماندی ... کاش درخت نمی ماندی ... تا خشک شوی
و من بمیرم و تو دیگر بار زندگی کنی – سبز شوی
کاش تو مثل من مرده بودی
که این مزخرفات را برایت نمیسرودم..
کاش تو هم مثل من مرده بودی ...

پ ن : ققنوس ارزانیتان

           مرا همان گنجشک بس است ...

ن: وحید سرباز